Dzięki za wszystkie komentarze w tym miejscu!

Piszę te słowa, aby się,z jednej strony, pożegnać, z drugiej, przywitać.

Moja aktywność na polu blogersko-literackim w zasadzie się nie zmienia,zmieni się jednak jej miejsce, a także to, że od tego momentu bawić się będę w tandemie, nie w pojedynkę.

Nowe miejsce pod następującym adresem:

http://czytnikliteracki.blogspot.com/

zapraszamy serdecznie!:)

ten blog będzie zostawiony dla potomności, ale nie pojawią się już na nim nowe wpisy.

27.07.2010 o godzinie 20:30 w Kontener Art (Stare koryto Warty w Poznaniu, ul. Chwaliszewo) odbędzie się spotkanie z Magdaleną Gałkowską

Prowadzenie: Edward Pasewicz

Magdalena Gałkowska (ur. w 1975r w Poznaniu) poetka, cyklistka, basistka, miłośniczka kotów i czarnej magii. Debiutowała w 2009r tomem poezji "Fabryka tanich butów" wydanym w ramach nagrody głównej w XIV OKP im. Jacka Bierezina. Nadal produkuje i fabrykuje głównie poezję, w porywach muzykę i recenzje. Czasami męczy kolegów i koleżanki po piórze zadając głupie pytania. Chciałaby pisać jak Robert Lowell, ale na razie jeszcze tak nie... pisze.  Zawodowo związana z branżą nieruchomości. Mieszka i pracuje w Poznaniu.

MG

Kiedy studiowałaś podręcznik  do fizyki, dowiedziałaś się,
że można nagie, ugotowane jajko umieścić w butelce
przy pomocy zaledwie jednej zapałki.  

Później miłość nazwałaś w wierszu chorobą
tego lata, gdy lipiec jest powodzią potu, a sierpień
tak wysusza gardło, że nie da się więcej mówić.

Dlatego dokończą za ciebie: plujesz krwią,
bo nie ma metafor, bo nazywałaś po imieniu,
a teraz jego imię przenika do płuc i do naczyń.

Szepczesz: uwolnij mnie; on mówi:
wedle wierzeń twoich bogów
jedyną drogą by uwolnić duszę jest rozbicie butelki -

będziesz naga, gładka i czysta jak jajko bez skorupki,
pójdziesz boso, po omacku, z wypaloną zapałką,
a ja będę nadal pożerał cię wzrokiem.

*tytuł opowiadania Nalo Hopkinson

Tyram cały dzień, potem piję, żeby zasnąć.
O czwartej budzę się w bezgłośny mrok i patrzę.
Za jakiś czas firanki ponakłuwa jasność.
Na razie widzę to co jest właściwie zawsze:
Nie znającą spoczynku śmierć, w tej chwili bliższą
O cały jeden dzień, śmierć, która poza myślą
O tym, jak, gdzie i kiedy będę sam umierał.
Nie pozwala na inne. Jałowe pytania,
Lecz groza śmierci, groza umierania
Ciągle na nowo błyska, dech w piersi zapiera.

Oślepia myśli ten błysk. Wyrzuty sumienia?
Nie, rzecz nie w żalu, że się wyrządziło mało
Dobra, skąpiło się komuś serca, bez zmrużenia
Oka trwoniło czas - i nie w tym, że się miało
Jedno życie, a całe zeszło na naprawach
Błędnych początków; nie to; raczej - ta jaskrawa
Pewność zupełnej pustki, tam, u kresu zniszczeń
I zniedołężnień: to, że tak totalnie człowiek
Nieobecnieje - tutaj, tam, gdziekolwiek -
I już wkrótce; nic nie jest straszliwsze, prawdziwsze.
Nie ma magicznych sztuczek, które by rozwiały
Ten jeden strach. Religia wmawiała jak mogła -
Rozsnuwając zmurszałe brokaty, chorały -
Że wcale nie umrzemy, a cała rzecz w modłach;
Z drugiej strony - ta słuszna na oko piosenka:
"Kto myśli racjonalinie, nie może się lękać
Czegoś, czego i tak nie będzie czuł" - jak gdyby
Brak dźwięku, woni, smaku, kontaktu, nadziei -
Narkoza, z której się nie przytomnieje -
Nie był właśnie istotą całej tej ohydy!

I tak to trwa, na samym skraju naszej wizji:
Rozmazana, nieostra plamka, która zwarzy
Chłodem każdy nasz impuls, zmrozi w brak decyzji.
Większość rzeczy nie zdarza się: lecz ta się zdarzy,
I zdanie sobie z tego sprawy jest tym ogniem,
Który buzuje w piecu naszych osamotnień,
Gdzie zmory widzi każdy, abstynent czy opój.
Nie straszyć innych - tyle znaczy odwaga.
Tobie - uniknąć grobu nie pomaga:
Śmierć jest śmiercią, czy skomlesz, czy stawiasz jej opór.

Zwolna wzmacnia się światło, pokój wyraźnieje.
To, co wiemy, co zawsze wiedzieliśmy, stoi
Przed oczami jak szafa: że nie ma nadziei
Ucieczki. Nikt nie przyjmuje tego jako swojej
Prawdy. Lecz będzie musiał. Tymczasem w uśpionych
Biurach przysiały już do skoku telefony
I świat, ten wynajęty, zawiły kłąb zdarzeń
Ruszy zaraz, nie dbając, że kogoś z nas straci.
Niebo jest białe jak glina. Do pracy.
Listonosze już krążą jak czujni lekarze.

( Przełożył Stanisław Barańczak )

Anno domini - Jakobe Mansztajn

anno domini, jest prawie północ, gdy zaczynam układać
ten smutny i pełen zwątpienia list do ciebie.
wiele zdążyliśmy sobie powiedzieć ostatnim razem,
wiele słów gorzkich jak gorzka jest gorzka herbata

przez zaciśnięte wycedziliśmy zęby i zdać by się mogło,
że temat między nami został wyczerpany,
że już nie ma o czym i właściwie nie ma z kim.
lecz ty znów przychodzisz, anno domini, w pustym rozsiadasz się

w mieszkaniu i tę samą jak co roku rozpoczynasz historię:
dawno temu, w zamierzchłych czasach spokoju,
gdy cukru nie było albo nie był potrzebny,
pijało się herbatę gorzką i gorzka smakowała najlepiej.

Antoni Edward Odyniec i Juliusz Słowacki

Epilog do ballad niewiadomo co czyli
Romantyczność

Szło dwóch w nocy z wielką trwogą,
Aż pies czarny bieży drogą.
Czy to pies,
Czy to bies?

Rzecze jeden do drugiego:
Czy ty widzisz psa czarnego?
Czy to pies,
Czy to bies?

Żaden nic nie odpowiedział,
Żaden bowiem nic nie wiedział.
Czy to pies,
Czy to bies?

Lecz obadwaj tak się zlękli,
Że zeszli w rów i przyklękli:
Czy to pies,
Czy to bies?

Drżą, potnieją, włos się jeży,
A pies bieży, a pies bieży.
Czy to pies,
Czy to bies?

Bieży, bieży, już ich mija,
Podniósł ogon i wywija,
Czy to pies,
Czy to bies?

Już ich minął, pobiegł daléj,
Oni wstali i patrzali.
Czy to pies,
Czy to bies?

Wtem, o dziwo! w oka mgnieniu,
Biegnąc daléj, zniknął w cieniu.
Czy to pies,
Czy to bies?

Długo stali i myśleli,
Lecz się nic nie dowiedzieli,
Czy to pies,
Czy to bies?

Tomasz Majeran

***

Listopad, puste ulice przed zmierzchem, wiatr.
W taką porę nic tylko brnąć po kolana
w tumanach liści z białym balonikiem
w dłoni lub strzelić sobie w łeb. Za wszelką

cenę wyłamać się z pejzażu. Oto
jest odpowiedź. A pytanie to samo,
co zawsze: dokąd podąża gasnący
uśmiech na wargach dnia, na moich wargach?

Bo jednak mijam. I drżę jak ten cymbał
brzmiący głosami zmarłych, niekochanych.
Bo czarno widzę, panie Schopenhauer,

bo łapię się za głowę i znajduję
we włosach porzucony przez topolę
liść miłosny. Czy poznam jego treść? Nie.

Jo rechocze, że ja, typowy mieszczuch,
nie potrafię odróżnić klekotu bociana od stukotu dzięcioła.
Przecież w tej temperaturze wszystko
zrównuje się jak lawa, lepi i zlewa
do kubka z herbatą lipową.

Ja:  Zrywać kwiaty lipy to takie poetyckie
jak, nie przymierzając, bycie prząśniczką,

Jo:  Jest kolosalna jakościowa różnica
między cierpliwym operowaniem
pajęczą nicią, a odrywaniem pięknych,
pachnących główek od matecznika.

Choć może ona widzi więcej, wchodzi
na drabinę podczas gdy ja wyciągam ręce
i zrywam z pozycji ziemi. I ja chcę trzymać się
schematu całości,  ona obserwuje,

jak wprost proporcjonalnie do wysokości
rozrzedza się konsystencja, a rzeczy
rozpadają się na cząstki elementarne. 
Każdy gatunek rośliny ma swój własny pył.

Śniło mi się, że nazywam cię suką, przy czym nie chodzi o człowieka,
ale o gasnącego, bezdomnego psa, z coraz rzadszą, rudą sierścią
(ogniem coraz bardziej zapadającym się do środka),
na przykład na opuszczonej stacji moskiewskiego metra.

Zresztą, mogę się mylić, bo twoją płeć tym trudniej mi określić,
że jestem oddalony o tysiąc trzysta kilometrów
(nawet tam, nawet dla ludzi, którzy przechodzą obok ciebie,
ale boją się dotknąć, jesteś obca, obca, obca).

Śniło mi się że masz mundur czerwonej rewolucjonistki
i gdy idziemy późną wiosną na Patriarsze Prudy, twoja twarz
jakby stawała się bezkształtna z gorąca, twój głos

mechaniczny jak spikerka w pociągu. Usiłujesz
wtopić się we mnie, być moim cieniem. Masz raka
i gasnąc nieludzko wyjesz z bólu.

E & K

Widziałaś Go tej nocy? Nie, Ewo, widziałam
psa rasy husky. Takie uciekają z domów,
nocą ich wzrok zdaje się czerwonym światłem.

Mają Boga tej samej rasy co my: jest niewidoczny,
słucha, zamiast patrzeć i rejestrować w oczach
zbyt wyraźne więzy krwi.

Słyszałam wycie, jakby przyjmował
papierowy opłatek, który daję tobie:
ciało dojrzewa do reguł tego świata, żółknie.
Płonie w ustach, rozkazuje:

mów. Widziałaś? Widziałam
psa rasy husky, wyobraziłam sobie,
że mógłby być naszym dzieckiem. Jednym
z bóstw które rodzą się i oddalają.

Maj 2009

JK

Some poets wash the dishes only after the dead.
Maybe because of their depressive devotion to filth,
maybe because they demand certainty. Anyway,

this research method is not safe. Lurking  
in the dark, impenetrable lanes, analysis not distant,
but on the verge of madness, queer studies.
Everything is queer. Either dirty or untouched.

The string  I meant to follow ends as early as  the evening
when I met a boy, such a kind boy
with such a gentle face, such a gentle face
as every single boy that understands me.

But now there is no trace of him apart from a hair
tiny little hair, even not the whole but just an ending.
It is so cruel. He has vanished so profoundly,
that I am not sure if he is a killer or a prey.

translation mine

JK

Niektórzy poeci zmywają naczynia jedynie po zmarłych.
Być może to depresyjne przywiązanie do brudu,
być może domaganie się pewności. W każdym razie

ta metoda naukowa nie jest zbyt bezpieczna.
Ciche przemykanie po peryferyjnych zaułkach, psychoanaliza
nie z dystansu, a na granicy szaleństwa, queer studies.
W końcu wszystko jest queer. Nieczyste albo nietykalne.

Nitka, po której chciałem iść, kończy się zbyt szybko.  
Jak tamten wieczór, w którym poznałem chłopca,
takiego ładnego chłopca, miał delikatne rysy twarzy,
jak wszyscy chłopcy, którzy mnie rozumieją.

Ale w śladach po nim, w tym, że został  tylko włos,
mały włos, nawet nie całość a końcówka, w tym
nie ma żadnej subtelności. Zniknął tak skutecznie,
że nie wiadomo właściwie, czy jest mordercą czy ofiarą.